April 27, 2026
Merriam-Webster defines the title of this post as “a conflict characterized by psychological tactics (such as bluff, threats, and intimidation) designed primarily to create confusion, indecision, or breakdown of morale”. The targeting and seizures of ships by both Iran and the US in the Strait of Hormuz, and the US naval operations against Iran expanded to the Indian Ocean, the arrival in the region of the third US aircraft carrier can be considered acts of intimidation. Doing his part, Israel’s Minister Katz has said that Israel is “prepared to resume the war against Iran”, adding that his country is awaiting a green light from the US to return Iran to “the Stone Age”.
Trump, after days of endless conflicting remarks to the media, decided to continue with the blockade of the Strait, but extended the ceasefire until “Iran’s proposal is submitted and discussions are concluded, one way or the other.” He said that the ceasefire is extended because Iran’s leadership – decimated by the war – is fractured and needs time to come up with a proposal to end the conflict.
Iran’s Foreign Minister Araghchi said the US blockade of Iranian ports was an “act of war” and thus a violation of the ceasefire. In response, Iran imposed its own blockade on the Strait of Hormuz. Interestingly, Washington has said that the seizure by Iran of non-American ships is not a violation of the ceasefire.
Before the war, the Strait was an international waterway free for the passage of ships of all nations. Today, however, Tehran appears determined not only to regulate passage but also to impose tolls on ships passing through the Strait.
According to the White House, the US is completely strangling Iran’s economy through this blockade; Iranians are losing $500m a day; they can’t move oil in and out; and the Iranian leadership can’t even pay their own people as a result of this economic leverage that President Trump has inflicted over them. Reportedly, the US Navy has turned back 27 ships since the blockade began.
However, it is not only Iran that is paying the price. Fatih Birol, the head of the International Energy Agency (IEA), has said that with the blockade of the Strait of Hormuz, the world is now facing the worst energy crisis ever. Before the war, about a fifth of the world’s oil supply and a significant share of its natural gas went through the Strait.
The US-Israeli war on Iran has dire security and economic consequences for the Arab states of the Gulf Cooperation Council (GCC).[i]
Trump has said that the US Navy has started mine-clearing operations to open the Strait of Hormuz. Reportedly, however, it could take six months to fully clear the Strait of Hormuz of mines deployed by the Iranian military.[ii]
As the New York Times has reported, the Asia-Pacific has been the war’s first and worst zone of impact outside the Middle East. It is vulnerable because it relies heavily on energy imports from the Middle East. And its huge economies are deeply integrated, with complex supply chains that crisscross borders.
Thus, while Washington is after winning by ruining the Iranian economy, Iran is seeking to gain leverage to increase global pressure on Trump to end the war.
A decades-old US law allows the president to wage war without congressional approval for only 60 days. Thus, as of May 1st, Trump will also come under domestic pressure to seek congressional approval to continue the war.
Trump says that there was “no time pressure” on his extension of the ceasefire with Iran, he is “not in a rush” to end the conflict, and he wants a “good deal”. Yet, beyond a shadow of a doubt, he would prefer quick results before the approaching November midterm elections, where “affordability” is likely to be a campaign issue.
Although Iranians are forever negotiators, Iran’s economic downturn is also forcing the current leadership into a deal at some point. Yet, they may believe, at this juncture, that they have a chance of playing for time. There is no question that the leadership structures in Iran are shifting. However, despite the reports about a “fractured leadership”, a regime change in Tehran is not in the cards, at least in the near future.
“The DEAL that we are making with Iran will be FAR BETTER than the JCPOA,” Trump has said. In other words, he is after a “JCPOA PLUS”. The question is whether the word “plus” will be written in majuscules or minuscules.[iii]
Today, the two sides appear to be in an active stalemate. Talks are resumed in some form, and the war would end at some point, but not with a final peace agreement. Disagreements will persist, the top one being diametrically opposite views regarding the “winner” of this “having the upper hand” game.
[i] https://carnegieendowment.org/emissary/2026/04/iran-war-stress-test-gulf-states
[ii] https://www.washingtonpost.com/national-security/2026/04/22/iran-hormuz-mines/?utm_source=alert&utm_medium=email&utm_campaign=wp_news_alert_revere&location=alert
[iii] https://www.washingtonpost.com/politics/2026/04/22/trump-iran-negotiations-obama/?utm_source=alert&utm_medium=email&utm_campaign=wp_news_alert_revere&location=alert
Diplomatik Yorum - Ali Tuygan 
Aynı tahta üzerinde ABD satranç, Çin Go oynuyor.
ABD son 20 yılda art arda operasyonlar düzenledi.
Irak’ta lider değişti. Libya’da Kaddafi devrildi. İran’a müdahale düzenlendi. Venezuela’da Maduro yakalandı.
Her operasyonun hedefi aynıydı. Rakibin şahını mat etmek.
Bu satranç mantığıdır.
Çin aynı 20 yılda farklı bir oyun oynadı. Tek bir savaş açmadı. Tek bir lider devirmedi.
Ama Afrika’ya 182 milyar dolar yatırdı, 150 ülkede altyapı kurdu, 180 ülkede kendi ödeme sistemini yaygınlaştırdı, BRICS’i genişletti.
Her hamlesi dolaylıydı. Her hedefi genişti. Her yatırım sessizce toprak çevirdi.
Bu Go mantığıdır.
Kissinger 30 yıl önce yazdı. “Amerikalılar satranç oynar, Çinliler Go oynar. İkisi aynı dünyayı ama tamamen farklı biçimde görür.”
Bugün o söz bir tahta üzerinde deneniyor.
Anlatıyorum…
Satranç nasıl bir oyundur
Satranç 64 kareli bir tahtada 32 taşla oynanır ve oyunun tek bir hedefi vardır. Rakibin şahını mat etmek.
Elindeki taşları kullanarak rakibin şahına ulaşmaya çalışırsın.
Bu Batı stratejisinin DNA’sını taşır. Düşmanı bul, hızlı vur, şah düşsün.
ABD’nin son çeyrek yüzyılına bakın.
Saddam devrildi. Kaddafi devrildi. Hamaney devrildi. Maduro yakalandı.
Her operasyonda bir şah düşürüldü.
Go nasıl bir oyundur
Go ise yüzlerce taşla oynanır ve satrancın aksine tek bir hedef yoktur. Amaç tahtanın mümkün olduğunca büyük bölümünü kendi rengine çevirmektir.
Hamleler yavaştır ve hiçbir taş tek başına belirleyici değildir. Belirleyici olan çevrelediğin alandır.
Bu Doğu stratejisinin DNA’sını taşır. Düşmanla doğrudan çatışma, onu kuşat.
Çin’in son çeyrek yüzyılına bakın.
Kenya’ya demiryolu, Etiyopya’ya baraj, Cibuti’ye liman, Nijerya’ya gaz tesisi, Kongo’ya hidroelektrik, Namibya’ya güneş enerjisi santrali. Küba’ya askeri dinleme tesisleri.
Bu hamlelerin hiçbiri “şah mat” mantığıyla atılmadı. Hepsi toprak çevirme mantığıyla atıldı.
Afrika tahtasının yarısı sessizce Çin rengine dönüşüyor.
ABD ve Çin bugün aynı dünya tahtasına oturmuş durumda. Ama iki farklı oyun oynuyorlar.
ABD satranç hamleleri yapıyor. Hızlı, agresif ve mat etmeye odaklı.
Çin Go hamleleri yapıyor. Sabırlı, dolaylı ve tahtayı çevirmeye odaklı.
Sorun şurada. Satranç oynayan oyuncu kazandığında bir şah alır. Go oynayan oyuncu kazandığında bir kıta alır.
Son 20 yılda ABD birkaç şah düşürdü. Aynı 20 yılda Çin kıtalar büyüklüğünde toprak çevirdi.
Rakamlar tek bir şeyi söylüyor
ABD son 25 yılda askeri operasyonlarda 8 trilyon dolardan fazla harcadı. Irak, Afganistan, Suriye, Libya, Yemen ve diğerleri.
Aynı dönemde Çin Kuşak ve Yol projesine 1,4 trilyon dolar yatırdı, Afrika’ya 182 milyar dolar altyapı inşa etti, ödeme sistemini 180 ülkeye yaydı.
ABD harcadı, Çin yatırdı.
ABD bugün 39 trilyon dolar borçlu. Her 4 dolardan 1’i sadece faize gidiyor.
Çin 2013’te 1,3 trilyon dolarlık ABD tahvili tutuyordu. Bugün bu rakam 682 milyar dolara düşmüş durumda. Çözdüğü her dolarla altın alıyor.
ABD her mat hamlesi yaparken Çin etrafta daha fazla toprak çeviriyor. Her şah düştüğünde tahtanın o köşesinde bir kaos kalıyor ve Çin sessizce o kaostan doğan boşluğu dolduruyor.
Irak çöktü, kaos oluştu, Çin girdi ve altyapı kurdu. Libya çöktü, kaos oluştu, Çin ticaret anlaşmalarını imzaladı. Afrika’da Fransa çekildi, Çin kontratları aldı.
ABD askeri satrancını oynarken Çin diplomatik Go’sunda tahtanın çoğunu çeviriyor.
Son nokta
Kissinger 30 yıl önce gördü. Batı ve Doğu dünyaya aynı gözle bakmaz.
Bugün bu gözlem bir tahta üzerinde deneniyor.
Satranç hızlıdır, Go yavaştır. Satranç hamleleri belirgindir, Go hamleleri silik görünür. Satrançta kaybeden tahtadan kalkar, Go’da kaybeden oyunun bittiğini bile fark etmez.
ABD son 20 yılı satranç oynayarak geçirdi. Her operasyonda bir şah düşürdü. Ama tahtanın geri kalanını izleyemedi.
Çin o tahtanın geri kalanını çeviriyor.
Sun Tzu 2.500 yıl önce yazmıştı. “En büyük zafer savaşmadan kazanılır.”
Xi Jinping bu sözü stratejiye dönüştürdü